Omnibusy napędzane energią elektryczną zdobywają aprobatę w wielu metropoliach, gdzie samorządy dążą do poprawy standardu powietrza. Bryki te nie wypuszczają spalin w miejscu eksploatacji, dzięki czemu arterie stają się mniej hałaśliwe, a przechodnie odczuwają mniejszy dyskomfort związany z hałasem motorów dieslowskich. Kierowcy chwalą płynność jazdy i nieobecność drgań, które współistnieją tradycyjnym mechanizmom.
Zasilanie akumulatorów odbywa się najczęściej nocą, gdy popyt na moc w systemie zasilającym jest niższe. Niektóre zajezdnie zaopatrzone są w panele słoneczne, które wspierają proces uzupełniania rezerwy prądu. Pozostałe koncepcje przewidują ładowanie szybkie na stacjach końcowych, gdzie autobus dobiera moc w czasie niewielkiego przerwy między kursami.
Cena eksploatacji elektrycznego autobusu bywa niższy niż spalinowego odpowiednika, ponieważ silnik elektryczny ma skromniejszą komponentów mobilnych, które ulegają eksploatacji. Obsługa wspomnianego pojazdu sprowadza się często do kontroli układu zatrzymującego, resorowania oraz właściwego mechanizmu. Kierowcy odbywają szkolenia z dziedziny oszczędnej techniki prowadzenia, aby maksymalnie spożytkować dystans akumulatorów.
Pomimo korzyści, wdrożenie taboru bateryjnej wymaga nakładów w zaplecze ładowania oraz unowocześnienie zajezdni. Miasta etapowo wymieniają przestarzałe pojazdy na świeższe wersje, testując różne technologie przechowywania energii. Elektryfikacja transportu publicznej wpisuje się w ogólniejszą koncepcję harmonijnego rozwoju przestrzeni aglomeracyjnej, w której cisza, niezanieczyszczone atmosfera i komfort pasażerów idą w duecie.